De Hel van Amsterdam aka Het Rondje KNSM eiland

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Ik mocht het rondje KNSM eiland zwemmen. Een zwemtocht van 5 km rond het knsm-java eiland in Amsterdam. Met dit evenement werd aandacht gevraagd voor schoon water.
Zoals jullie weten werd ik per km gesponsord voor the Pink Whale. Met mijn Pink Whale project hoop ik mijn enthousiasme voor het zwemmen over te kunnen brengen op (gehandicapte) kinderen in niet westerse landen. Hoe ontzettend hard dit nodig is afgelopen maand gebleken toen grote delen van India en Pakistan onder water liepen.
Dat the pink whale zich dit jaar zou richten op India was al lang vastgesteld voordat dit drama zich voltrok.
Ik ben erg geschrokken van het nieuws over de overstromingen en heb mij zelfs afgevraagd of het niet een beetje sarcastisch zou lijken om zwemspullen en zwemles te geven aan mensen in een overstromingsgebied. Aan de andere kant zijn zwemlessen blijkbaar keihard nodig. Veel mensen in India kunnen niet zwemmen waardoor ze geen enkele mogelijkheid hebben om zichzelf in veiligheid te brengen nadat het land is overstroomd.

Gisterenmiddag om 12.00 sprongen we in het IJ. De horrorverhalen over kou, regen, wat te doen bij onweer en onderkoeling gingen al vroeg de ronde. Op de heenweg naar amsterdam viel het met bakken uit de hemel en rukwinden zorgen er voor dat ik het stuur van de auto goed moest vasthouden om niet in de vangrail te belanden. Dat beloofde wat!
Sommige zwemmers hadden zich van top tot teen ingesmeerd met vaseline of uierzalf tegen de kou. Anderen hadden 3 badmutsen op om het hoofd warm te houden. Zelf had ik voor de gelegenheid een mooie roze rubberen badmuts gekocht. Met de badmuts van stof die ik de hele zomer gedragen heb zou mijn hoofd toch wel erg koud worden.
Hoewel de watertemperatuur een dag eerder gemeten was op 19.3 graden voelde het een stuk kouder aan toen we vanaf de veerpont vlak voor de verbindingsdam het water in sprongen. Het leek wel alsof er kleine ijskristalletjes aan mijn lichaam hingen. Wellicht was insmeren met een of andere vette zalf toch niet zo'n slecht idee geweest. Het was veel te laat om nog aan insmeren te denken want er moest gezwommen worden. Het eerste stuk vanaf de verbindingsdam totaan de gele boei op de kop van het eiland was een mooi stukje om in te zwemmen. Het water was relatief rustig. Het begon al snel een beetje te regenen, maar aangezien we toch al in het water lagen hadden we hier weinig last van. Onze begeleider in de kano trok zijn jas een stukje verder dicht en de tocht ging verder het IJ op.
De golven op het ij waren hoog waardoor we regelmatig een hap water naar binnen kregen in plaats van een hap lucht. Ik geloof dat ik zeker een liter IJ-water heb gedronken tijdens mijn gevecht met de golven. Dat het water in het IJ echt wel schoon is blijkt dus wel! Ik heb eigenlijk geen last van al het IJ-water wat ik binnen heb gekregen. Ongeveer halverwege het IJ waar we golven en wind tegen hadden kregen we te horen dat we pas een uur en een kwartier aan het zwemmen waren. Dat gaf de burger moed! Vereisde was namelijk dat we in 2,5 uur weer op het beginpunt terug zouden zijn, anders zouden wij gediskwalificeerd worden op basis van te weinig snelheid.
De tocht over het IJ ging dus verder en al snel bleek dat je op je rug een stuk minder last hebt van de golven. Helaas zie je op je rug niet waar je heen gaat. Aangezien mijn taak was om als zwemmende buddy een van de leukste zwemsters van het rondje KNSM eiland te begeleiden was stuurloos rugcrawlen niet de beste optie.
Mijn handen en voeten begonnen langzaam gevoelloos te worden maar na even kijken wist ik mijzelf er van te verzekeren dat ik nog in het bezit was van zowel 2 handen als 2 voeten.
De kenmerken van onderkoeling waren tijdens de veiligheidsbriefing op zaterdagavond uitgebreid besproken. Eerst ga je klappertanden (check) dan voel je je handen en voeten niet meer (check) en dan lukt logisch denken ook niet meer en is het serieus tijd om het op te geven.
Hoe bepaal je van jezelf of je nog logisch kan nadenken? Zwemmend in het IJ aan zelfdiagnose doen bleek nog vrij lastig. (gaat het nog goed met mij als ik de tafel van 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9 nog kan opzeggen of is dit te simpel om als "logisch nadenken" te beschouwen?) Gelukkig kwam de andere punt van het eiland al snel in zicht, waar het prachtige cruiseschip de Queen Victoria aangemeerd lag. Deze boot IS sowieso enorm, maar als je er naast zwemt lijkt hij zo mogelijk nog groter en voelde ik mij nog veel kleiner.
De tocht ging verder richting Jan Schaefer brug waar ik het toch echt wel serieus koud begon te krijgen. Die brug leek ook geen milimeter dichterbij te komen. Een tweede kanoër die zich bij ons gevoegd had wist ons te vertellen dat we richting brug moesten zwemmen. Volgens mij heb ik iets gezegd als "wat denk je dat we hier liggen te doen". Beste kanoër, mocht je dit lezen, mijn excuses voor mijn botte toon. Ik had het op dit moment redelijk zwaar en kon even geen vriendelijker antwoord uitbrengen op je ongetwijfeld goede advies. Ik bedoelde het echter niet zo rot hoor. Je hebt ons fantastisch begeleid.
Toch had ik het nog steeds erg koud en speelde de veiligheidsbriefing van de avond daar voor weer door mijn hoofd "als je het bij de Jan Schaeffer brug koud krijgt kan ik mij voorstellen dat je toch nog even doorzet" zei de veiligheidscoördinator. Hoewel de brug nog zo'n 200 meter voor ons lag besloot ik dat het toch nog geen tijd was om mijn beide armen in de lucht te steken (het afgesproken teken dat een zwemmer het opgeeft en zsm uit het water gehaald wenst te worden)
Voort dus maar. Ik had trek in een kop thee en de kans op thee bij de finish leek een stuk groter dan de kans op thee midden in het water.
Na de Jan Schaeferbrug was de verbindingsdam al snel weer in zicht. Inmiddels werden we vergezeld door zeker 6 kano's en kwam zelfs het zonnetje nog even door de wolken. De laatste paar 100 meter was het nog even echt genieten voordat we bij de steiger aankwamen waar we door heel veel zwemmers en buddy's werden opgewacht. Mijn moeder (mijn buddy op de kant) had zelfs een mooie roze badjas voor mij gekocht die ik gelijk aan kon trekken toen ik uit het water kwam om niet verder af te koelen. Ik had mijn moeder er al op voorbereid dat ik wellicht zo onderkoeld zou zijn dat ik niet meer in staat zou zijn om mijzelf aan te kleden. Gelukkig was ik er niet zo ernstig aan toe en ging aankleden nog best goed.
Met een warme broek en trui, wollen sokken en de kop thee waar ik bij de Jan Schaeferbrug al trek in had ging het al snel helemaal goed met mij.

Na even opwarmen was het tijd voor de prijsuitreiking. Een fles huppelolie voor de snelste man en de snelste vrouw en de Marie Braun Troffee voor een zwemmer die extra aanmoediging verdient. Van te voren was afgesproken dat ik de troffee zou overhandigen aan de zwemmer die hem volgens de informatie die ik gekregen had zou winnen. Waarom ik dit moest doen was mij niet helemaal duidelijk maar omdat het motto van de dag was "niet zeuren maar zwemmen". Besloot ik ook maar niet te zeuren en gewoon mee te werken. Wellicht was het omdat de winnaar van vorig jaar er niet was om de troffee door te geven.
Al snel bleek de inside information die ik had gehad een groot complot te zijn. Ik had namelijk de Marie Braun Troffee gewonnen! Dat had ik echt niet verwacht. Ik ben afgelopen zomer vooral actief geweest met zwemmen omdat ik het leuk vind en omdat ik het een goede training vind voor mijn kanaaloversteek in 2012. Ik bemoei mij hier en daar met de organisatie omdat ik geloof in de kracht van een dergelijk evenement, maar ook weet dat je met het organiseren van iets dergelijks je een berg werk op de hals haalt die je eigenlijk niet in je eentje kan dragen. Ik heb nooit enig moment bedacht dat ik hiermee, en met het meezwemmen als buddy met een minder snelle zwemmer een prijs zou winnen. Maar ik vind het ontzettend lief dat de rest van het complot vindt dat ik deze prijs heb verdiend.
Volgens mij ging het met het coherent denken op het moment dat ik de prijs in ontvangst mocht nemen toch niet zo soepel dat bovenstaande goed mijn mond uit kwam. Daarom bij deze alsnog.

Eenmaal thuis was het feest nog steeds niet compleet. Toen ik 's avonds mijn mail opende bleek mijn leidinggevende geregeld te hebben dat mijn werkgever mij voor maar liefst 100 euro per kilometer sponsorde! Het is maar goed dat ik niet heb opgegeven en mijn handen in de lucht heb gestoken toen ik trek kreeg in thee. Dan was The Pink Whale toch mooi 100 euro misgelopen.

p.s. overigens ga je van huppelolie helemaal niet huppelen en smaakt het naar hoestdrank

Het grote sponsor zoeken is begonnen

Nu mijn project zo langzamerhand vastere vormen aan begint te nemen is mijn grote zoektocht naar sponsoren begonnen. Op zich ben ik niet iemand die heel makkelijk op iemand anders afstapt en zegt “hey, geef mij eens geld”, terwijl dat precies is wat ik moet doen.
Al mijn vrienden en bekenden op hyves hebben een mooi mailtje gehad met de vraag of ze mij alsjeblieft willen sponsoren. Komend weekend zwem ik de kromme rijn marathon en ik ben van plan iedereen die ik op de kant tegen kom een sponsorbrief in de handen te drukken. Eigenlijk voel ik mij er verschrikkelijk ongemakkelijk bij om wild vreemden om geld te vragen. Als ik het niet vraag komt het geld echt niet vanzelf naar mij toe.
Dus: hoofd omhoog, lief lachen, “Hallo, ik ben Marije en ik wil zwemspullen versturen naar India. Omdat ik wel kan zwemmen maar geen geld heb hoop ik dat jullie mij per gezwommen kilometer willen sponsoren”. Zo simpel is het. Nee heb ik, ja kan ik krijgen. Ik hoop alleen dat al mijn sponsorbrieven niet op de grond langs de kromme rijn belanden. Mijn project zou iets bij moeten dragen aan het milieu en het welbevinden van mensen. Ik zou het vreselijk vinden als het resulteert in milieu-verontreiniging.

Naast de sponsoring door particulieren heb ik bedacht dat alle Amsterdamse cafe’s en restaurants hun fooi van 29 augustus aan the pink whale zouden moeten doneren. Om dit te bewerkstelligen ben ik ze allemaal aan het aanschrijven. Van de meeste horeca-gelegenheden is gelukkig een emailadres online te vinden. De rest krijgt een brief van papier. Als dit lukt kan het hartstikke groot worden!

Wat groot wil worden moet klein beginnen.

Dat ik fantastische plannen voor volgend jaar heb wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu stil blijf zitten en ga afwachten totdat het volgend jaar is. Eigenlijk staan de zwemspullen nu gewoon in de weg en wil ik ze verschrikkelijk graag versturen.
Op 29 augustus zwemmen we in navolging van het Rondje Noordereiland in Rotterdam om het KNSM eiland in Amsterdam. Ik heb besloten dit jaar deze tocht als sponsor-tocht te zwemmen. Geen belachelijk lange zwemtocht, die ik hoogstwaarschijnlijk niet uitzwem maar een redelijk behapbaar stuk zwemmen.

Nu ik dit eenmaal besloten heb vind ik het eigenlijk wel fijn om alles redelijk klein en goed te overzien te houden. Zelfs als ik dit jaar maar 100 euro ophaal en slechts een deel van de 70kg zwemspullen die tot nu toe zijn verzameld kan versturen geeft het mij een enorm goed gevoel om daadwerkelijk iets te doen. Wellicht kan het gesponsorde zwemmen voor the pink whale in de komende jaren uitgroeien tot een enorm groot ding. De kennis en ervaring van deze aller eerste mini-versie zal daarbij zeker van pas komen.