De Hel van Amsterdam aka Het Rondje KNSM eiland

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Ik mocht het rondje KNSM eiland zwemmen. Een zwemtocht van 5 km rond het knsm-java eiland in Amsterdam. Met dit evenement werd aandacht gevraagd voor schoon water.
Zoals jullie weten werd ik per km gesponsord voor the Pink Whale. Met mijn Pink Whale project hoop ik mijn enthousiasme voor het zwemmen over te kunnen brengen op (gehandicapte) kinderen in niet westerse landen. Hoe ontzettend hard dit nodig is afgelopen maand gebleken toen grote delen van India en Pakistan onder water liepen.
Dat the pink whale zich dit jaar zou richten op India was al lang vastgesteld voordat dit drama zich voltrok.
Ik ben erg geschrokken van het nieuws over de overstromingen en heb mij zelfs afgevraagd of het niet een beetje sarcastisch zou lijken om zwemspullen en zwemles te geven aan mensen in een overstromingsgebied. Aan de andere kant zijn zwemlessen blijkbaar keihard nodig. Veel mensen in India kunnen niet zwemmen waardoor ze geen enkele mogelijkheid hebben om zichzelf in veiligheid te brengen nadat het land is overstroomd.

Gisterenmiddag om 12.00 sprongen we in het IJ. De horrorverhalen over kou, regen, wat te doen bij onweer en onderkoeling gingen al vroeg de ronde. Op de heenweg naar amsterdam viel het met bakken uit de hemel en rukwinden zorgen er voor dat ik het stuur van de auto goed moest vasthouden om niet in de vangrail te belanden. Dat beloofde wat!
Sommige zwemmers hadden zich van top tot teen ingesmeerd met vaseline of uierzalf tegen de kou. Anderen hadden 3 badmutsen op om het hoofd warm te houden. Zelf had ik voor de gelegenheid een mooie roze rubberen badmuts gekocht. Met de badmuts van stof die ik de hele zomer gedragen heb zou mijn hoofd toch wel erg koud worden.
Hoewel de watertemperatuur een dag eerder gemeten was op 19.3 graden voelde het een stuk kouder aan toen we vanaf de veerpont vlak voor de verbindingsdam het water in sprongen. Het leek wel alsof er kleine ijskristalletjes aan mijn lichaam hingen. Wellicht was insmeren met een of andere vette zalf toch niet zo'n slecht idee geweest. Het was veel te laat om nog aan insmeren te denken want er moest gezwommen worden. Het eerste stuk vanaf de verbindingsdam totaan de gele boei op de kop van het eiland was een mooi stukje om in te zwemmen. Het water was relatief rustig. Het begon al snel een beetje te regenen, maar aangezien we toch al in het water lagen hadden we hier weinig last van. Onze begeleider in de kano trok zijn jas een stukje verder dicht en de tocht ging verder het IJ op.
De golven op het ij waren hoog waardoor we regelmatig een hap water naar binnen kregen in plaats van een hap lucht. Ik geloof dat ik zeker een liter IJ-water heb gedronken tijdens mijn gevecht met de golven. Dat het water in het IJ echt wel schoon is blijkt dus wel! Ik heb eigenlijk geen last van al het IJ-water wat ik binnen heb gekregen. Ongeveer halverwege het IJ waar we golven en wind tegen hadden kregen we te horen dat we pas een uur en een kwartier aan het zwemmen waren. Dat gaf de burger moed! Vereisde was namelijk dat we in 2,5 uur weer op het beginpunt terug zouden zijn, anders zouden wij gediskwalificeerd worden op basis van te weinig snelheid.
De tocht over het IJ ging dus verder en al snel bleek dat je op je rug een stuk minder last hebt van de golven. Helaas zie je op je rug niet waar je heen gaat. Aangezien mijn taak was om als zwemmende buddy een van de leukste zwemsters van het rondje KNSM eiland te begeleiden was stuurloos rugcrawlen niet de beste optie.
Mijn handen en voeten begonnen langzaam gevoelloos te worden maar na even kijken wist ik mijzelf er van te verzekeren dat ik nog in het bezit was van zowel 2 handen als 2 voeten.
De kenmerken van onderkoeling waren tijdens de veiligheidsbriefing op zaterdagavond uitgebreid besproken. Eerst ga je klappertanden (check) dan voel je je handen en voeten niet meer (check) en dan lukt logisch denken ook niet meer en is het serieus tijd om het op te geven.
Hoe bepaal je van jezelf of je nog logisch kan nadenken? Zwemmend in het IJ aan zelfdiagnose doen bleek nog vrij lastig. (gaat het nog goed met mij als ik de tafel van 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9 nog kan opzeggen of is dit te simpel om als "logisch nadenken" te beschouwen?) Gelukkig kwam de andere punt van het eiland al snel in zicht, waar het prachtige cruiseschip de Queen Victoria aangemeerd lag. Deze boot IS sowieso enorm, maar als je er naast zwemt lijkt hij zo mogelijk nog groter en voelde ik mij nog veel kleiner.
De tocht ging verder richting Jan Schaefer brug waar ik het toch echt wel serieus koud begon te krijgen. Die brug leek ook geen milimeter dichterbij te komen. Een tweede kanoër die zich bij ons gevoegd had wist ons te vertellen dat we richting brug moesten zwemmen. Volgens mij heb ik iets gezegd als "wat denk je dat we hier liggen te doen". Beste kanoër, mocht je dit lezen, mijn excuses voor mijn botte toon. Ik had het op dit moment redelijk zwaar en kon even geen vriendelijker antwoord uitbrengen op je ongetwijfeld goede advies. Ik bedoelde het echter niet zo rot hoor. Je hebt ons fantastisch begeleid.
Toch had ik het nog steeds erg koud en speelde de veiligheidsbriefing van de avond daar voor weer door mijn hoofd "als je het bij de Jan Schaeffer brug koud krijgt kan ik mij voorstellen dat je toch nog even doorzet" zei de veiligheidscoördinator. Hoewel de brug nog zo'n 200 meter voor ons lag besloot ik dat het toch nog geen tijd was om mijn beide armen in de lucht te steken (het afgesproken teken dat een zwemmer het opgeeft en zsm uit het water gehaald wenst te worden)
Voort dus maar. Ik had trek in een kop thee en de kans op thee bij de finish leek een stuk groter dan de kans op thee midden in het water.
Na de Jan Schaeferbrug was de verbindingsdam al snel weer in zicht. Inmiddels werden we vergezeld door zeker 6 kano's en kwam zelfs het zonnetje nog even door de wolken. De laatste paar 100 meter was het nog even echt genieten voordat we bij de steiger aankwamen waar we door heel veel zwemmers en buddy's werden opgewacht. Mijn moeder (mijn buddy op de kant) had zelfs een mooie roze badjas voor mij gekocht die ik gelijk aan kon trekken toen ik uit het water kwam om niet verder af te koelen. Ik had mijn moeder er al op voorbereid dat ik wellicht zo onderkoeld zou zijn dat ik niet meer in staat zou zijn om mijzelf aan te kleden. Gelukkig was ik er niet zo ernstig aan toe en ging aankleden nog best goed.
Met een warme broek en trui, wollen sokken en de kop thee waar ik bij de Jan Schaeferbrug al trek in had ging het al snel helemaal goed met mij.

Na even opwarmen was het tijd voor de prijsuitreiking. Een fles huppelolie voor de snelste man en de snelste vrouw en de Marie Braun Troffee voor een zwemmer die extra aanmoediging verdient. Van te voren was afgesproken dat ik de troffee zou overhandigen aan de zwemmer die hem volgens de informatie die ik gekregen had zou winnen. Waarom ik dit moest doen was mij niet helemaal duidelijk maar omdat het motto van de dag was "niet zeuren maar zwemmen". Besloot ik ook maar niet te zeuren en gewoon mee te werken. Wellicht was het omdat de winnaar van vorig jaar er niet was om de troffee door te geven.
Al snel bleek de inside information die ik had gehad een groot complot te zijn. Ik had namelijk de Marie Braun Troffee gewonnen! Dat had ik echt niet verwacht. Ik ben afgelopen zomer vooral actief geweest met zwemmen omdat ik het leuk vind en omdat ik het een goede training vind voor mijn kanaaloversteek in 2012. Ik bemoei mij hier en daar met de organisatie omdat ik geloof in de kracht van een dergelijk evenement, maar ook weet dat je met het organiseren van iets dergelijks je een berg werk op de hals haalt die je eigenlijk niet in je eentje kan dragen. Ik heb nooit enig moment bedacht dat ik hiermee, en met het meezwemmen als buddy met een minder snelle zwemmer een prijs zou winnen. Maar ik vind het ontzettend lief dat de rest van het complot vindt dat ik deze prijs heb verdiend.
Volgens mij ging het met het coherent denken op het moment dat ik de prijs in ontvangst mocht nemen toch niet zo soepel dat bovenstaande goed mijn mond uit kwam. Daarom bij deze alsnog.

Eenmaal thuis was het feest nog steeds niet compleet. Toen ik 's avonds mijn mail opende bleek mijn leidinggevende geregeld te hebben dat mijn werkgever mij voor maar liefst 100 euro per kilometer sponsorde! Het is maar goed dat ik niet heb opgegeven en mijn handen in de lucht heb gestoken toen ik trek kreeg in thee. Dan was The Pink Whale toch mooi 100 euro misgelopen.

p.s. overigens ga je van huppelolie helemaal niet huppelen en smaakt het naar hoestdrank

Het grote sponsor zoeken is begonnen

Nu mijn project zo langzamerhand vastere vormen aan begint te nemen is mijn grote zoektocht naar sponsoren begonnen. Op zich ben ik niet iemand die heel makkelijk op iemand anders afstapt en zegt “hey, geef mij eens geld”, terwijl dat precies is wat ik moet doen.
Al mijn vrienden en bekenden op hyves hebben een mooi mailtje gehad met de vraag of ze mij alsjeblieft willen sponsoren. Komend weekend zwem ik de kromme rijn marathon en ik ben van plan iedereen die ik op de kant tegen kom een sponsorbrief in de handen te drukken. Eigenlijk voel ik mij er verschrikkelijk ongemakkelijk bij om wild vreemden om geld te vragen. Als ik het niet vraag komt het geld echt niet vanzelf naar mij toe.
Dus: hoofd omhoog, lief lachen, “Hallo, ik ben Marije en ik wil zwemspullen versturen naar India. Omdat ik wel kan zwemmen maar geen geld heb hoop ik dat jullie mij per gezwommen kilometer willen sponsoren”. Zo simpel is het. Nee heb ik, ja kan ik krijgen. Ik hoop alleen dat al mijn sponsorbrieven niet op de grond langs de kromme rijn belanden. Mijn project zou iets bij moeten dragen aan het milieu en het welbevinden van mensen. Ik zou het vreselijk vinden als het resulteert in milieu-verontreiniging.

Naast de sponsoring door particulieren heb ik bedacht dat alle Amsterdamse cafe’s en restaurants hun fooi van 29 augustus aan the pink whale zouden moeten doneren. Om dit te bewerkstelligen ben ik ze allemaal aan het aanschrijven. Van de meeste horeca-gelegenheden is gelukkig een emailadres online te vinden. De rest krijgt een brief van papier. Als dit lukt kan het hartstikke groot worden!

Wat groot wil worden moet klein beginnen.

Dat ik fantastische plannen voor volgend jaar heb wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu stil blijf zitten en ga afwachten totdat het volgend jaar is. Eigenlijk staan de zwemspullen nu gewoon in de weg en wil ik ze verschrikkelijk graag versturen.
Op 29 augustus zwemmen we in navolging van het Rondje Noordereiland in Rotterdam om het KNSM eiland in Amsterdam. Ik heb besloten dit jaar deze tocht als sponsor-tocht te zwemmen. Geen belachelijk lange zwemtocht, die ik hoogstwaarschijnlijk niet uitzwem maar een redelijk behapbaar stuk zwemmen.

Nu ik dit eenmaal besloten heb vind ik het eigenlijk wel fijn om alles redelijk klein en goed te overzien te houden. Zelfs als ik dit jaar maar 100 euro ophaal en slechts een deel van de 70kg zwemspullen die tot nu toe zijn verzameld kan versturen geeft het mij een enorm goed gevoel om daadwerkelijk iets te doen. Wellicht kan het gesponsorde zwemmen voor the pink whale in de komende jaren uitgroeien tot een enorm groot ding. De kennis en ervaring van deze aller eerste mini-versie zal daarbij zeker van pas komen.

Duidelijkheid

Gisteren hebben we gezwommen bij Gaasp. Een fantastisch stukje. Ingestapt bij het AC restaurant en doorgezwommen tot daar waar de rivier in Driemond een scherpe bocht maakt. (en toen weer terug natuurlijk).
Voor mij persoonlijk ook een erg vreemd stukje. Ik heb daar in de buurt gewerkt en reed er dagelijks langs. Ik heb vaak overwogen om er gewoon eens in het water te springen, maar had eigenlijk altijd haast want ik moest mijn toen nog piepkleine baby zoontje van het kinderdagverblijf halen.
Des tijds heb ik werk dichter bij huis gezocht om de mogelijkheid te hebben mijn persoonlijke toestanden op te lossen. Toestanden die nu haast wel terug van weggeweest lijken.
Dit stukje zwemmen was voor mij dus niet alleen een fijn stukje zwemmen maar ook een enorme schop onder mijn kont om eens wat energie te steken in het oplossen van de toestanden.
Verder ben ik uitgenodigd om volgende week deel te nemen aan de kromme rijn marathon in een estafette team. 24 km gedeeltelijk zwemmen, en alles wat je niet zwemt meelopen (of kanoën, maar dat zie ik met die dunne armpjes van mij niet zitten). Super leuk! Uiteraard neem ik de uitnodiging graag aan.
Buiten het feit dat het nu super leuk is lijkt het mij ook een super ding om volgend jaar als gesponsorde pink whale zwemtocht te doen (De hele tocht solo dan wel te verstaan). Groot voordeel is dat het geen wedstrijd is, dus hoogst waarschijnlijk krijg ik geen last met een organisatie die het niet ziet zitten dat mijn motivatie (geld bij elkaar zwemmen voor the pink whale) anders is dan dat van de rest van de deelnemers (winnen).
Nadeeltje is dat het 10km rondje amsterdam volgend jaar waarschijnlijk op de zelfde dag valt. Ik zou daar zo graag aan meedoen, maar jezelf in tweeën delen blijft erg lastig.

Op de eerste zondag van augustus 2011 gaat het dus gebeuren! Dan ga ik zwemmen om the pink whale zwemspullen naar India te krijgen. Als de Kromme Rijn marathon niet bevalt, of de organisatie mijn motivatie niet ziet zitten dan heb ik met het Rondje Amsterdam een mooie uitwijkmogelijkheid.
Tot die tijd heb ik dus een jaar + 1 week om mijzelf in staat te krijgen 24 km aan een stuk te zwemmen. Ik hou jullie op de hoogte.

Rondje Noordereiland

Afgelopen zondag zwommen wij het Rondje Noordereiland. Een zwemtocht van 3km rond het Noordereiland in Rotterdam om aandacht te vragen voor schoon water. Ter voorbereiding hebben we de afgelopen weken in en om Rotterdam in verschillende rivieren en plassen getraind.
Aangezien het geen wedstrijd is heb ik mij voorgenomen vooral optimaal te gaan genieten van de tocht. Het komt namelijk niet dagelijks voor dat je ongestraft rond het Noordereiland kan zwemmen. Door het mede-organiseren van het Prinsendiner en het feit dat ik een zoontje van 2 jaar oud heb, heb ik in de week voorafgaande aan het Rondje Noordereiland ongeveer zo veel geslapen als een normaal mens in 1 nacht zou moeten slapen.
‘s ochtends heb ik al een peuter-zwem les achter de rug. Ik probeer ze niet over te slaan. Het feit dat ik tig keer per week buiten zwem wil natuurlijk niet zeggen dat mijn zoontje niet uitkijkt naar zijn uurtje zwemmen op zondagochtend. Als ik kinderen in ontwikkelingslanden wil leren zwemmen zal ik toch minimaal mijn eigen kind eerst moeten leren zwemmen. Hoewel hij er eigenlijk nog te klein voor is (2 jaar) probeer ik het toch. Zondag heeft hij geheel op eigen kracht (met twee van die oranje vleugeltjes) een heel baantje gezwommen. Ik ben trots.
Na nog wat laatste voorbereidende activiteiten spring ik met een lijf vol koffie en vieze zoete energiedrankjes de Maas in. Het zwemmen gaat prima. Er is tijd genoeg om optimaal te genieten, rugcrawlend onder de hef door te zwemmen, een kort praatje te maken met andere zwemmers en te zwaaien naar mijn moeder die als buddy op de kant meeloopt. Terug aangekomen bij het ponton waar we er ook zijn ingesprongen overweeg ik even wat er zal gebeuren als ik er nog een rondje zwem. Ik besluit om het er maar bij te laten. Ik ben moe en nog een rondje betekent slechte timing wat betreft getijden en dus vol tegen de stroom in ploegen. Leuk voor een ander moment maar niet met een volledig gaar lijf.
Nu heb ik echt wel een beetje last van een after-rondje-noordereiland dip. Het wil allemaal niet zo lukken deze week. Wellicht mede daardoor begin ik te overwegen om het zwemmen voor India te verplaatsen naar 2011 (maar aan de andere kant zou dat zo ontzettend zonde zijn!!)

Delfshavense Schiekampioenschappen

Die 10 uur trainen daar ben ik vorige week bij lange na niet aan gekomen. Wat kan de tijd toch verschrikkelijk snel gaan als je het druk hebt met iets leuks.

Afgelopen zondag de Delfshavense Schiekampioenschappen gezwommen. Echt ontzettend leuk! Niet bepaald kampioen geworden maar dat is ook nooit in enig opzicht mijn doel geweest. De drive om te winnen is er niet echt bij mij. De drive om gek te doen blijft echter bestaan. Na de daadwerkelijke kampioenschappen dus nog een krokodillenrace gehouden met de paarse opblaaskrokodil van mijn werk die voor de gelegenheid een weekendje bij mij mocht logeren en een bommetje van een bruggetje gemaakt. Een echt bommetje kan ik niet maar van een bruggetje springen blijft leuk. Het al dan niet opspattende water zie ik toch niet. En ik blijf een groot kind.

De tocht over het Ijsselmeer begint steeds meer vorm te krijgen. Ik heb nog even een alternatieve tocht overwogen maar kan eigenlijk niks bedenken wat zowel te doen is, als waar ik iets mee heb.

Zo is het idee van zwemmen van Rotterdam naar Hoek van Holland nog even een plan geweest, maar 36km zwemmen op een stuk waar je een enorme berg vergunningen moet aanvragen lijkt mij niet haalbaar dit jaar. (wel een ontzettend leuk idee voor een ander jaar!)

Helaas is “het gewoon doen ”- iets wat normalitair mijn insteek zou zijn, in dit geval geen optie. Ik word door jullie allemaal gesponsord per kilometer. Als ik na 3 km uit het water word gevist en een boete kan betalen is het allemaal “voor niks”. Terug naar het Ijsselmeer dus. Waarschijnlijk gaat het half september gebeuren.

Na het zwemmen van het Rondje Noordereiland (aanstaande zondag) ga ik keihard aan de slag om alles te regelen.

In mijn horoscoop staat vandaag “Je bent vandaag de wanhoop nabij. Blijf kalm! Het zou zonde zijn als je deze week eindigt in een stressvolle situatie. Maak eens rustig de balans op, dan zul je zien dat het allemaal niet zo erg is.”
Vandaag heb ik te horen gekregen dat ik definitief niet mee mag doen aan de marathon op 14 augustus. Ik ben geen knzb-lid, heb niet eerder 10km op een knzb wedstrijd gezwommen en de inschrijving is sowieso al gesloten. Ik moet toegeven dat het allemaal redelijk hopeloos klinkt zo bij elkaar, maar dat is het niet.
Het feit dat ik geen knzb-lid ben zou makkelijk opgelost kunnen worden door mij in te schrijven bij een knzb-vereniging (als ik zou weten dat ik er iets mee opschoot zou ik het doen).
Dat ik niet eerder 10km heb gezwommen is vervelend, maar eens moet de eerste keer zijn. Ik snap wel dat de organisatie echt niet zit te wachten op een verzopen zwemmer, en dat ik daarom moet aantonen best aardig te kunnen zwemmen wil men er op vertrouwen dat ik niet halverwege kopje onder ga en niet meer boven kom.
Dat de inschrijving al is gesloten is ook vervelend maar lijkt mij ook niet onoverkomelijk. Hoewel “de inschrijving” klinkt als een heel zwaar project resulteert het meestal in een bestandje bij iemand op de computer waar een lijst namen in staat. Mij er bij zetten zou dus een kwestie zijn van bestandje openen. Marije er bij zetten, bestandje opslaan, bestandje afsluiten.
Maar als de organisatie het niet wil dan kan ik hoog of laag springen (snel of langzaam zwemmen) en doen waar ik verder zin in heb maar dan gaat het gewoon niet gebeuren.

Nog even terug naar mijn horoscoop. “Maak eens rustig de balans op, dan zul je zien dat het allemaal niet zo erg is”. Hoewel ik baal als een stekker is het misschien inderdaad niet zo erg. De zwemspullen lopen niet weg (sterker nog, de berg wordt alleen maar groter), India loopt niet weg en het Ijsselmeer loopt ook niet weg. Zolang ik ook niet wegloop, en dat was ik niet van plan, gaat het dus sowieso gebeuren.
Ik heb de contactgegevens van verschillende mensen die de boel voor mij kunnen faciliteren. De enige vraag die nog open blijft is: wanneer ga ik dan. Het liefst zou ik deze zomer nog gaan. (in de winter lijkt het mij wel een erg koude bedoeling)
Ik heb al heel wat weekenden deze zomer volgepland met zwemmen in gracht, plas, meer of rivier dus er blijft niet zo gek veel tijd over. Is het een heel gek idee om in te steken op 15 augustus? De dag na de officiele marathon?

Gisteren bedacht en grotendeels geregeld. Ik ga ervoor. Ik ga het doen. Ik ga het ijsselmeer over en die enorme berg zwemspullen gaat naar India.
Soms kan het balletje snel rollen. Gisteren ochtend pastte alle puzzelstukjes pas in elkaar.

Ik zat met het volgende: Ik wil graag het ijsselmeer over zwemmen maar wil daar een hoger doel aan stellen dan alleen mijn persoonlijke prestatie. The pink whale heeft in de afgelopen jaren een enorme berg zwemspullen opgehaald die naar India moeten, maar waar op dit moment absoluut geen geld voor is. Zwemmen met een doel, geld nodig voor het versturen van zwemspullen. Zwemmen voor het versturen van zwemspullen. Soms is de link niet zo moeilijk.

Zodoende lag ik gisteren avond in de kralingse plas in Rotterdam om te trainen voor de 10 km over het Ijsselmeer. We hebben een bescheiden 2 km gezwommen. “We” zijn in dit geval de zwemmers van het rondje Noordereiland en ikzelf (ook zwemmer van het rondje Noordereiland)
Afgelopen weekend hoorde ik via-via de volgende theorie van een oud marathon zwemmer: als je 5 km wil zwemmen moet je 5 uur per week trainen, als je 10 km wil zwemmen moet je 10 uur per week trainen. Na het krappe uurtje van gisteren dus nog ruim 9 uur te gaan deze week.